ผมนำข้อความจากกระทู้ http://www.thaicomic.com/forum/viewtopic.php?t=1944

มาเรียงเสียใหม่นะครับ ใครอยากอ่านเต็มๆไปอ่านในกระทู้นั้นดีกว่าครับ

ในบล๊อกนี้จะมี 4หัวข้อนะครับ

1.วงการโดจิน

2.การทำงานและการเสนองาน

3.ทำโดจินด้วยเงิน200บาท

4.โดจินที่ผมทำแจกสมัยก่อน

คำเตือน*ความเรียงนี้เป็นเพียง ความคิดเห็นของบุคคลเท่านั้น กรุณาใช้วิญจารณญานในการอ่าน

เด็กหัดวาด จะเริ่มอย่างไรดี?

ความเรียงชิ้นนี้ เป็นความเรียงที่เกิดจากการสนทนากับชายคนหนึ่งบนเวบบอร์ดwww.thaicomic.com/forum เกี่ยวกับการนำเสนองาน ซึ่งเมื่อสนทนาจนจบแล้วพบว่ามีประเด็นที่น่าสนใจในหลายจุด ผมจึงขอนำมา เรียงเป็น ความเรียงเพื่อเผยแพร่ความรู้ต่อเพื่อนต่อไป

คำถามและคำตอบจะมีการแปลงไปเพื่อให้อ่านง่ายและลดความรุนแรงลงไป โดยจะพยายามไม่เปลี่ยนแปลงเจตนาของคำถามและคำตอบให้มากที่สุด

หัวข้อที่ 1 วงการโดจิน

Q: ทำไมเอางานโดจินระดับล่างๆมาโพสล่ะครับ ความจริงงานโดจินระดับสูงของญี่ปุ่นหรือไม่ก็พวกระดับมืออาชีพที่ว่างมาเขียนโดเล่น ไม่เห็นเอามาโพสให้ดูมั่งละครับ อย่างน้อยเพื่อสื่อให้คนที่คิดจะเขียนโดรู้ว่า "หากคุณคิดจะเขียนโดจิน ก็น่าจะให้มันได้ระดับนี้เป็นเกณฑ์" เปลี่ยนเเนวคิดกันซักหน่อยเผื่อวงการการ์ตูนไทยมันจะพัฒนาขึ้นมั่ง


A: วงการโดจินถือกำเนิดเพื่อคนที่อยากวาดเฉยๆโดยไม่คิดจะสังกัด สนพ.ครับเพราะฉะนั้นมันจึงไม่มีมาตราฐานอะไรเลย....
ใครใคร่วาด วาด ใครใคร่ขายๆ
คนที่คิดว่าต้องวาด ได้แบบนั้นรึแบบนี้ แล้วค่อยทำโดจินเป็นความคิดที่ผิดครับ
ปล.อันนี้มันวงการโดจินนะครับวงการมืออาชีพก็อีกเรื่องนึง


อธิบายเพิ่มเติม: วงการโดจินของญี่ปุ่นนั้นมีความหลากหลายมาก ทั้งทางความคิด แนวเรื่อง หรือระดับของงาน ทั้งนี้ก็เพื่อตอบสนองทั้งความต้องการของผู้ซื้อและผู้ขายเองที่มีหลายกลุ่ม ทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ ผู้หญิง ผู้ชาย เช่นกัน

บางครั้งจึงมีการเขียนมาเพื่อตอบสนองกลุ่มลุกค้าเฉพาะมากๆ เช่น ลูกค้าที่ชื่นชอบกันดั้ม ชื่นชอบเดธโน๊ต หรือ ชื่นชอบ เซย่า เหมือนๆกัน เพราะฉะนั้นบางครั้งลายเส้นก็เป็นเรื่องรอง หากเป็นแนวที่ชอบแล้วผู้ซื้อก็มักจะตัดสินใจซื้อได้ง่ายกว่าการซื้อการืตูนในแบบปกติ

Q: ใครเป็นคนกำหนดไว้ครับว่า"วงการโดจินถือกำเนิดขึ้นเพื่อคนที่อยากวาดเฉยๆโดยไม่คิดจะสังกัดสำนักพิมพ์ "เท่าที่ผมเห็นส่วนมากจะมีเเต่คนที่เอางานไปเสนอสำนักพิมพ์เเต่งานไม่ผ่านการพิจานณาหรือไม่กล้าที่จะนำเสนอเพราะคิดว่างานตัวเองคงไม่ผ่านเเน่ๆเลยมาทำโดจินขายมากกว่า อย่าลืมนะครับว่าก่อนที่คนอ่านเค้าจะได้เสพงานของคุณเค้าต้องใช้เงินเเลก

A: คำถามนี้จะเห็นได้ว่าผู้ถามไม่ได้อยู่ในวงการโดจิน (ทั้งไทยและญี่ปุ่น) อย่างแท้จริง เพราะถ้าอยู่ในวงการจะทราบว่าแม้จะมีคนที่เข้ามาในวงการเพื่อเป็นบันไดสู่มืออาชีพ แต่ก็มีบุคคลอีกมากที่ทำโดจินโดยไม่หวังที่จะเข้าสู่กระบวนการมืออาชีพ อยู่มากมายเช่นกัน

ตัวผมเองทำโดจินเล่มแรก ตอนนันก็สังกัดสนพ.แล้วครับเพื่อนผมบงคนก็ฝีมือดี แต่เค้าไม่มีความคิดที่จะส่งสนพ.เลย

เค้าแค่"ฉันอยากวาดสิ่งที่ฉันชอบ" ตอนนี้เค้าก็ไปทำงานทำการแล้วแทบจะเลิกวาดไปเลย(เสียดายฝีมือจัง)



นักเขียนโดจินหลายคนมีฝีมือ อยากทำสนพ.สนพ.ก็อยากได้แต่ปัญหาที่แท้จริงคือ"ไม่มีเงินจ้าง"ครับค่าตัวพวกนี้เยอะขนาดที่ ขายโดจินได้มากกว่า สนพ.บางที่ด้วยซ้ำอันนี้ในไทยนะที่ยุ่นก็อีกเรื่อง (แต่ผมว่ามันคงหวือหวากว่าไทยเยอะ)

ส่วนประเด็น เค้าต้องใช้เงินเเลก นั้นยิ่งเป็นเสน่ห์ของวงการหนังสือทำมือทั่วไปด้วยซ้ำครับ

เสน่ห์ที่ว่าก็คือ คุณสามารถเปิด เพื่อดูคุณภาพของหนังสือที่คุณจะเสียเงินจ่ายได้ก่อนครับ

ในวงการโดจินก็เช่นกันครับ ว่าคุณสามารถเปิดอ่านก่อนเพื่อตรวจสอบว่า สมน้ำสมเนื้อกับราคาที่คุณจะจ่ายหรือไม่ครับ

อธิบายเพิ่มเติม: แต่อย่าอ่านจนจบแบบน่าเกลียดนะครับ (เปิดผ่านๆก็พอไหว อย่าถึงขั้นนั่งอ่านกะพื้นละกัน) ถ้าอ่านแล้วสนุก ช่วยอุดหนุนเจ้าของผลงานก็จะดีครับ จะได้มีกำลังใจในการทำงานต่อไป


Q: เเล้วถามหน่อยนะว่าหากทำเพราะรักเเละตั้งใจจะพัฒนาตนเองจริงๆนี่เเนวทางการนำเสนองาน

หรือการประชาสัมพันธ์ทำตามเวบบอรด์ก็ได้นี่หากมันดีจริงต้องมีคนชอบเเละมีสำนักพิมพ์ติดต่อขอซื้อเเน่ทำไมไม่ทำละหรือ "เพราะมันไม่ได้เงินทันที"


A: แยกเป็น 2 ประเด็น
1.เริ่มต้นวงการโดจินไม่มีเนทครับ เค้าใช้ส่งไปรษณีย์กันก่อนเป็นลักษณะวารสาร
จนคนกลุ่มนึงรวมตัวกันเอง จัดเป็นงานมีทติ้ง ตามรากศัพท์คำว่า "โดจินชิ" ที่แปลว่า "คนที่ชอบอะไรเหมือนๆกัน"
จนกลายเป็นประเพณี ย้ำนะครับว่า "ประเพณี"

2.ทัศนคติที่บอกว่ากระดาษดีกว่าไฟล์คอมพิวเตอร์ยังมีเยอะครับการ์ตูนเรื่องเดียวกัน ถ้าเค้าอยากได้จริงๆเสียเป็นร้อยเป็นพันเค้าก็จะซื้อเป็นเล่มครับ ถึงมันจะมีแสกนในเนทก็เถอะ
ซึ่งเมื่อมีคนต้องการ อีกฝ่ายจะสนองก็เป็นเรื่องธรรมดา

และแน่นอนเมื่อมีความต้องการก็จะมีธุรกิจตามมา
แง่นี้ผมเห็นด้วยกับคุณครับว่ามันมีธุรกิจ มันมีเงิน

แต่ไม่ใช่ทุกคน!

เสริม: ความรู้สึกของ VIC ที่มี เล่ม เป็นของตัวเอง

["โอ้วววว ดูดีกว่าที่คิดซะอีก"

กลัวมาตลอดเลยว่าจะทำคุณภาพไม่พอแล้วภาพจะเบลออะไรยังงี้

แต่ก็เจอ จุดพลาดโง่ๆ เฉยเลย แก้ไม่ทันแล้ว เพราะเข้าเล่มไปแล้ว

แต่ช่างเถอะ อาจารย์คงเข้าใจ อารมณ์ว่า วางหน้าเบี้ยวตกลงมาด้านล่าง ไม่รู้ว่าพลาดได้ไง ทั้งที่เชคแล้ว เชคอีก (งง) ตอนที่ดูใน PDF ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย

แต่ว่าตั้งแต่ได้เล่มมาก็นั่งเปิดแล้วเปิดอีก

ช่วงที่ทำเล่มนี้ก็รู้สึกว่าไม่อยากทำอีกแล้ว

แต่พอได้จับเล่มมันก็เป็นเหมือนเดิม พอๆกับตอนทำโดจิน

อารมณ์ว่า อยากทำแบบนี้อีกหลายๆเล่มเลยยยยย >___<